Dit zijn de feiten: Jonas Godyn is een volbloed Belg, al drinkt hij whisky als een Schot en heeft hij de zware, borstelige snor van een Mexicaan en de gelooide huid van een man die het grootste deel van zijn leven in de open lucht heeft doorgebracht, onder de blakende zon. Jonas Godyn spreekt niet, hij dondert. Jonas Godyn heeft de hele wereld rondgezworven, op jacht naar verloren schatten, maar nu lijkt hij plotseling spoorloos van de aardbol verdwenen. Wat is er met hem gebeurd?
Op de computer van Jonas Godyn werden een aantal documenten aangetroffen in een map getiteld 'Sleutels tot mijn Schatkamers'. Blijkbaar heeft Jonas Godyn de resultaten van zijn onderzoeken en expedities veilig opgeslagen op een aantal websites of blogs, waarbij de '???' telkens staan voor een cryptische boodschap, een wachtwoord zeg maar, dat ontcijferd dient te worden. Wie met andere woorden de '???' correct weet in te vullen, zal ongetwijfeld toegang krijgen tot een nieuw document, dat uiteindelijk naar een verborgen of verloren schat moet leiden.
Ga jij individueel of in team-verband de uitdaging aan? Wie/welk team slaagt er als eerste in een belangwekkende historische schat te bergen? Alleen de gedreven schattenjager, die vernuft paart aan doorzettingsvermogen, zal er uiteindelijk in slagen de schatten van Jonas Godyn op te sporen!
DE MIJN VAN DE HOLLANDER – SLEUTEL 4
'Twee weken lang zat ik hem op de hielen... Twee weken lang reed ik van kampvuur naar kampvuur... Soms was de as nog warm... Soms vond ik nog een stukje geroosterd vlees, dat Carlos niet opgegeten had...'
Cara del Lobo keek uit naar cactussen, waarin met een mes een diepe snede was aangebracht en waar Carlos dus had gedronken. Eén zo'n cactus bevatte immers twee liter fris en drinkbaar water.
De jongeman vluchtte naar het noorden, dwars door de woestijn, dwars door de bedding van uitgedroogde riviertjes. Om aan mogelijke achtervolgers te ontsnappen, vluchtte Carlos ten slotte de sinistere Superstition Mountains in, waar de Dondergoden woonden.
Diep, zéér diep in het hart van de Bergen van het Bijgeloof, wachtte Carlos de Indiaan op. 'Ik heb goud gevonden!' riep hij hem al van ver toe. 'Niet schieten! Ik heb véél goud gevonden, bérgen van goud! Niet schieten! Ik ben nu een rijk man! Ik kan nu eindelijk trouwen met Rosita! Ik zal de hacienda van don Miguel kopen en asjeblief, niet schieten!'
Cara del Lobo hing zijn karabijn weer over zijn schouder. Als Carlos inderdaad goud had gevonden, dan was hij niet langer arm en dan zou don Miguel maar wat blij zijn met zo'n schoonzoon!
Carlos leidde de Indiaan naar zijn berg van goud. Het was moeilijk te geloven, en toch was het wààr... In het hart van de Bergen van het Bijgeloof, stond Cara del Lobo plotseling oog in oog met de rijkste goudader die een man zich kon dromen. Met de punt van zijn mes kon Cara del Lobo zomaar goudschilfers van de rotsen schrapen. Hij hoefde zich maar te bukken om de vuistdikke goudklompen zo van de grond op te rapen!
De twee mannen vulden een zoutzak met het kostbare gele metaal. Carlos had in de buurt van zijn goudmijn ook een oude Indiaanse urne gevonden, waarin de as van een overledene werd bewaard. Hij strooide de as en de botten in het rond en vulde de urne tot de rand met goudklompen. Omdat de urne nu te zwaar was om te dragen, verborg hij de schat zorgvuldig in een grot.
Carlos toonde de Indiaan ten slotte een herkenningspunt, waardoor hij de goudmijn gemakkelijk kon terugvinden. De gigantische rots in de vorm van een Mexicaanse hoed was al vanop een afstand van meer dan dertig mijl duidelijk zichtbaar.
'Wie deze rots bereikt,' zei hij, 'bevindt zich vlak bij de goudmijn.'
Carlos en Cara del Lobo keerden terug naar de hacienda van don Miguel. Hun weg liep door een onherbergzaam gebied, dat speciaal gemaakt leek te zijn voor het leggen van hinderlagen. Maar op hun tocht door die hel van heet grijs zand ontmoetten ze gelukkig geen enkele Apache.
Nadat ze zo een week onderweg waren geweest, stootten ze onverwachts op een kolkende stroom, die daar hooguit een paar dagen eerder kon zijn ontstaan. Een tornado had de poederdroge bodem van een canyon herschapen in een woeste rivier, die zich een weg zocht naar de woestijn. Het ontketende water duwde een muur van modder, dode boomstronken, rotsblokken en afval voor zich uit. Gedurende zeven uren of zeven dagen - niemand wist precies hoe lang zoiets kon duren -, zou deze lawine van water alles meesleuren wat zich op zijn pad bevond. Daarna zou de canyon plotseling weer droog vallen, voor zeven maanden of voor zeven jaren.
'Kom!' zei Carlos. 'We steken over!'
'Zo spreekt alleen een krankzinnige!' zei Cara del Lobo.
'Ik kan geen tijd meer verliezen! Ik wil bij Rosita zijn!'
'We kunnen beter een omweg maken, of wachten tot de stroom vanzelf stilvalt.'
'Ik heb geen tijd om een omweg te maken en ik wil niet langer wachten! Vooruit!'
Carlos stuurde zijn paard via een geultje de kolkende rivier in. En omdat het goud in een zak aan zijn zadel hing, volgde Cara del Lobo hem. Voordat een golf van modder de oude Indiaan verblindde, zag hij nog net hoe de jonge ruiter en zijn paard gegrepen werden door een draaikolk. Ze gingen kopje onder in het schuimende water...
Hoe de Indiaan erin geslaagd was de andere oever te bereiken, wist hij niet meer. Maar de volgende ochtend ontwaakte hij op een zandbank aan de overkant van de stroom. Enkele uren later vond hij, vele mijlen stroomafwaarts, het kadaver van Carlos' paard. Cara del Lobo maakte de zak met goud los, die Carlos aan zijn zadel had vastgemaakt. En hij vervolgde zijn weg, op zijn blote voeten. Tot hij eindelijk de hacienda van don Miguel bereikte, at hij alleen slangenvlees en dronk hij alleen het sap van jonge cactussen...
De rots in de vorm van een Mexicaanse hoed werd in het Spaans Pico Sombrero genoemd, maar is nu vooral bekend onder zijn Engelse naam. Wij zoeken die Engelse naam in:
http://bernauw.blogspot.com/2008/12/???????-??????.html
Maak gebruik van Google Earth!
0 reacties:
Een reactie plaatsen